آیات محکمات خدا مدحِ حیدر است

متن مداحی

آیاتِ محکماتِ خدا مدحِ حیدر است ذکر لب پیمبر ما مدحِ حیدر است هر روزِ ما به مدحِ علی می‌شود شروع هوهوی صبح باد صبا مدحِ حیدر است باید که یک قصیده‌ی بی‌انتها شود وقتی تمام قافیه‌ها مدحِ حیدر است ذکر رکوع و سجده‌ی ما یا علی مدد ذکر قنوت جای دعا، مدحِ حیدر است وقتی که در بهشت کسی می‌زند به در در گوش‌ها به‌ جای صدا، مدحِ حیدر است در مدحِ هیچ‌ کس نسرودیم غیر از او پس شعر ما هجاء به هجاء، مدحِ حیدر است مدحِ تو صفحه صفحه‌ی دیوانِ ما شده است ترکیب بندِ مدحِ تو بی‌انتها شده است  تو نه خدایی و نه بشر، چیستی علی؟ لطفاً خودت بیا و بگو، کیستی علی؟ موضوعِ مِنبر همه‌ی واعظانِ شهر اثباتِ این شده که خدا نیستی، علی با این‌که اختیارِ عوالِم به دست توست اما نمادِ ساده‌ترین زیستی، علی بی‌پرده با خدای خودت حرف می‌زنی وقتی برای نافله می‌ایستی، علی توحید را، دلایل بسیار لازم است هر چند که تو یک تنه کافیستی، علی ثبت است بر جَریده‌ی تاریخ نامِ تو مبهوت مانده عقلِ همه، در کلامِ تو مست از شرابِ کوثرِ نهج‌البلاغه نیست هر کس که پای منبرِ نهج‌البلاغه نیست وقتی برای فهمِ کلامِ خدا دری آسان گذرتر از درِ نهج‌البلاغه نیست وقتی که مرتضیٰ و محمد برادرند قرآن مگر برادرِ نهج‌البلاغه، نیست زیبا نمی‌شود سخنِ هر خطیب اگر آراسته به زیورِ نهج‌البلاغه نیست در کارزارِ عدل صدایی رساتر از فریادهای حنجرِ نهج‌البلاغه نیست حق ماندنی‌تر است، که بعد از هزار سال زخمی به روی پیکرِ نهج‌البلاغه نیست زیبنده‌ی علی‌ست خطابِ ولی فقط تنها علی‌ست با حق و حق با علی فقط از مهد ذکرِ روی لبم تا لَحَد علی‌ست من حق‌پرستم و حق تا اَبد علی‌ست نامِ علی‌ست ذکرِ دَم و بازدم هنوز یعنی که حرفِ هر دَمِ ما بی‌عدد علی‌ست ننگ است ننگ، رو به کسِ دیگری زدن وقتی که در جهان دَمِ صاحب مدد علی‌ست هر کس که با علی‌ست ردیف است کار او معیار در شناختِ هر خوب و بد علی‌ست در راه‌های سخت رسیدن به آسمان با دیگران نباش که تنها بلد علی‌ست ای دل به هوش باش که با این همه گناه تنها کسی که شافعِ ما شود علی‌ست شکرِ خدا که زندگی ما هدر نشد پای کسی به غیرِ علی عُمر سر نشد دنیا ندارد عاقبتی جز تلف شدن غیر از غلامِ کوی امیرِ نجف شدن هر کس که با علی‌ست در اوج شرافت است ای دل بکوش در طلبِ باشرف شدن اجداد ما مُحبّ علی بوده‌اند و بس یا رَب روا مدار به ما ناخلف شدن گیرم هزار مرتبه دشمن حدیث ساخت اما نبود حدِّ کسی لوکَشَف شدن گردن‌کِشانِ قوم عرب خوب واقف‌اند مرگ است در نَبَرد به حیدر طرف شدن پیغمبر از غدیر به ما یاد داده است باید به پای عشقِ علی جان به کَف شدن دریا شدن کمالِ کویر است با علی هر روز، روزِ عید غدیر است با علی ما از اَلَست مست شدیم از غدیر خُم پس نامِ ما رقم زده شد مردمِ غدیر در بحرِ بی‌کرانِ ولایت شناور است هر دل که قطره‌ای شده در قُلزُم غدیر کامل‌ترین شریعت توحید شیعه بود وقتی که نازل آمده اَکمَلتُکُم غدیر یک غافلی بس است که سر دربیاورد از درّه‌ی سقیفه مسیرِ گُمِ غدیر چشم حسودِ اهلِ خطا کور می‌شود دودی اگر به پا شود از هیزم غدیر هرگز اسیر مملکتِ ری نمی‌شود هر کس که خورد لقمه‌ای از گندمِ غدیر بعد از غدیر هر چه در اشعار گفته‌ایم از معجزاتِ حیدرِ کرّار گفته‌ایم   با این‌که از بیانِ علی عقل عاجز است اما چه جای حرف که بحرُ المَعاجِز است هر آیه از کتابِ خداوند مدحِ اوست این نکته در سراسرِ آیات، بارز است یل‌های کارزارِ عرب رام می‌شوند هر جا که ذکر او دَمِ هَل مِن مبارز است شوق فَمَن یَمُت یَرَنی گفتنِ علی حتی به روحِ قابِضُ الاَرواح قابِض است ایرادِ قافیه است، ولی دست من که نیست مدحِ امیرِ عشق در اشعار نافذ است هر شاعری برای علی شعر گفته است شاهد مثالِ حرف من این شعرِ حافظ است گیرم که در فنونِ ادب سخت ماهر است هر کس که شعر گفته برای تو شاعر است  ای دل غلامِ شاهِ جهان باش و شاه باش پیوسته در حمایتِ لطفِ اِلٰه باش چون حیدرم شفیع بُوَد روز رَستَخیر گوییم تنِ بلاکِشِ من پُر گناه باش آن را که دوستیِ علی نیست کافر است گو زاهدِ زمانه و گو شیخِ راه باش امروز زنده‌ام، به ولای تو یا علی فردا به روحِ پاکِ امامان گواه باش صحن و سرای شاهِ نجف را شبانه روز از جان ببوس و بر دَرِ آن بارگاه باش حافظ طریقِ بندگیِ شاه پیشه کن وانگاه در طریق چو مردانِ راه باش عالم هنوز بر سرِ عهدیست، با علی رمز ظهور حضرت مهدیست، یا علی