این خیمه، این حصنِ حصین را دوست دارم

متن مداحی

این خیمه، این حصنِ حصین را دوست دارم مرثیه خوانیِ وزین را دوست دارم سینه زنانِ نکته‌بین را دوست دارم اشکِ بصیرت آفرین را دوست دارم کرب‌وبلا رفتن فقط این‌گونه زیباست این راهپیمایی نشانِ عزتِ ماست هَیْهَات مِنَّا الذِّلَّه، مخصوصِ همین‌جاست دَم‌پاره‌های آتشین را دوست دارم من از نجف تا کربلا هردم بگویم سینه سپر کرده، سپس محکم بگویم می‌آیم اصلاً به همه عالم بگویم نسلِ امیرالمومنین را دوست دارم دستانِ او رحمان و چشمانش رحیم است و یُطعِمونَ، یعنی آقایم کریم است این راه، مصداقِ صراطَ المستقیم است تفسیرِ آیاتِ مبین را دوست دارم شرمنده‌ام از محضرش، رویم سیاه است این دل فقط تنها به فکر سرپناه است زخمِ نشسته به کفِ پایم گواه است هر درد را نه، دردِ دین را دوست دارم چشمم به خاکش آشنا باشد همیشه در منظرم تنها خدا باشد همیشه مُهرم که مُهرِ کربلا باشد همیشه زخمِ نشسته بر جبین را دوست دارم در هیأتی پایِ پیاده، بی‌اراده موکب به موکب، مست گشتم بین جاده چای عراقی، تازه دم، با طعمِ باده این روزهای دلنشین را دوست دارم از زندگی، از مالِ دنیا دل بریدم با گوشِ جان هَل مِن مُعینش را شنیدم با انتخابِ فاطمه اینجا رسیدم این اعتقاد و این یقین را دوست دارم باب الحوایج، مادرش ما را فراخواند به دیدن گلدسته‌هایی از طلا خواند سینه‌زنان دستِ سقا را جدا خواند مرحمت ام‌البنین را دوست دارم قطعا گره خورده به روضه سرنوشتم از آب و خاکِ کربلا باشد سرشتم با اشکِ چشمم به گذرنامه نوشتم من کربلای اربعین را دوست دارم وقتی که من جان می‌دهم آقا می‌آید خیلی به او بد کرده‌ام اما می‌آید من التماسش کرده‌ام، آیا می‌آید آن لحظه‌های واپسین را دوست دارم شعر بدون روضه معنایی ندارد مدحیه بی‌مرثیه زیبایی ندارد چشمِ بدون گریه کارآیی ندارد چشمانِ با گریه عجین را دوست دارم دنیایِ غم، دریای غصه، کوهِ دردم حالا که میلِ روضه‌های باز کردم باید که از گودال زنده برنگردم تصمیم‌های این‌چنین را دوست دارم یا ربِّ یا ربِّ ته گودال می‌گفت با صورتی خونین، لبی پامال می‌گفت در عشق بازی با خدا، خوشحال می‌گفت این نیزه‌های در کمین را دوست دارم طعنه به دامِ آن همه صیاد می‌زد کرب‌وبلا از صبرِ او فریاد می‌زد با حنجرِ در زیرِ چکمه داد می‌زد نذر تو این حال غمین را دوست دارم شاعر: سید مهدی حسینی ***