این گُلِ تر ز چه باغی است که لب خشکیده است

متن مداحی

این گُلِ تر ز چه باغی است که لب خشکیده است نوشکفته است و به هر غنچه لبش خندیده است روبرو همچو دو مصراع دو ابرویش بین شاه بیت است و حق از شعر حَسن بگزیده است دید چون مشتریَش ماه شب چهاردهم سیزده بار زمین دور سرش گردیده است عازم بزم وصال است و حَسن،غیرت، دریغ تا که در حُسن ببیند چه بساطی چیده است گفت شرمنده ی احسان عمویم همه عمر او که بیش از پسر خویش مرا بوسیده است