بانی خنده خدا زهرا(س)

متن مداحی

بانیِ خنده‌ی خدا زهرا روحِ جاریِ رودها زهرا بانیِ خنده‌ی خدا زهرا آینه‌دارِ هَل أتی زهرا نقطه‌ی عطفِ ماجرا زهرا قصه‌ی عشق را مقدمه‌ای علّتِ خلقتی تو، فاطمه‌ای عقل از جلوه‌ی قمر به تو گفت رازِ شب را دَمِ سحر به تو گفت هرکه رنجید، زودتر به تو گفت ضعف خود را فقط پدر به تو گفت حسِ آرامش تو مطلوب است حالِ بابا کنارِ تو خوب است اُف به بالی که جَلدِ بام تو نیست تشنه‌ای که فقیرِ جامِ تو نیست وای از آن دل که وقفِ نام تو نیست اَحَدی در حدِّ مقام تو نیست دَرخورِ والیِ خدای ولی است لایق فاطمه فقط علی است قبل از آنکه سروصدا برسد از سر کوچه‌ها گدا برسد می‌نشینیم تا غذا برسد نانِ گرمت مگر به ما برسد دور هُرم تنورِ تو جمعیم همه پروانه‌های این شمعیم نورِ لبخند‌هات جای خودش اثرِ پندهات جای خودش حُبِّ دلبندت جای خودش تو و فرزندهات جای خودش هر کنیز تو بابِ حاجات است۲ فضّه‌ات صاحبِ کرامات است تو کجایی و ما کجا هستیم دردمندیم، بینوا هستیم از خواصیم، با شما هستیم ما گدایانِ مجتبی هستیم سَروَرِ نوکرانِ تو حسن است ۳ پسر ارشد تو عشق من است خادم کوی تو برادر ماست نوکری کردنِ تو باور ماست دامن تو، دخیلِ آخر ماست چادرت سرپناهِ کشور ماست (تو خودت سایه‌ی سرِ مایی به اباالفضل مادرِ مایی) ۳ فرصت نقلِ اصلِ مطلب شد وقت خون‌گریه‌ی مُرَکَّب شد گُذر از جمعیت، لبالب شد ناگهان بین کوچه‌ها شب شد شیشه با ضربِ سنگِ خاره شکست آن چنان زد که گوشواره شکست (دست با صورتِ تو بد تا کرد خون به قلبِ تمامِ دنیا کرد این زمین خوردنت چه با ما کرد حسن از بَختِ بد تماشا کرد) آینه روی ‌خاک‌ها افتاد چادرت زیرِ دست و پا افتاد ****** همدست مِسمار با دیوار با در ۲ در بین دود و شعله گیر افتاد مادر حال و هوای خانه یکباره عوض شد افتاد روی مادرِ ما بی‌هوا در باید بسوزد در هوای شمع امّا این بار سوزانده پَرِ پروانه را در در پیشِ رو زهرا نبود، ای بی‌حیا میخ در پشتِ سر زهرا نبود، ای بی‌حیا در از آن زمان که مادرِ ما را زمین زد ما بچه‌ها فاطمه قهریم با در از پا درآوردند آخر مرتضی را دیوار، آتش، کوچه و همسایه‌ها، در یومّا، یومّا، یومّا... ****** بازوی من کَم‌کَم از کار اُفتاد کار با مِسمار و دیوار اُفتاد خَصم خود بر چهره داغِ نَنگ زد دید بارِ شیشه دارم سنگ زد ****** مِسمار شد سَرنیزه و تیرِ سه‌شعبه در کربلا باقیِ چوبش شد عصا در در کربلا زینب گُلی گُم کرده بود و می‌گشت در گودال دنبالِ برادر حسین حسین حسین...