تا ناله‌ات زبانه میان حرم کشد

متن مداحی

تا ناله‌ات زبانه میانِ حرم کِشَد آهِ تو شعله بر همه‌ی پیکرم کِشَد آخر غمِ غریبی تو می‌کُشد مرا بارِ غریبی تو دو چشمِ ترم کِشَد لازم نکرده رو بزنی بر حرامیان شمشیر بهرِ یاری تو لشکرم کِشد حسین غریب، یا مظلوم ... دارو ندارِ خواهرِ خود را قبول کن مگذار، کار، بر قسمِ مادرم کشد این دو ز نسلِ حیدر و از خونِ جعفرند خیلِ سپاهِ مِنّت تو دلبرم کشد وقتی صدا زدند که «ابناءِ زینبیم» دستِ غرور شانه به بال و پرم کشد من فاطمه نژادم و ناموسِ حیدرم ای وای اگر که کار، به مویِ سرم کشد مثلِ مدینه کرب‌وبلا، زیر و رو کنم دستم اگر گِرِه ز نخِ معجرم کشد یک چشمه‌ای زغیرت حق را ببین حسین صوتِ علی حجاب بر این حنجرم کشد بیرون نیامدم که مبادا به یک نگاه خجلت ز اشک دیده من دلبرم کشد حسین غریب، یا مظلوم ... بی‌کس شدی ولی تو بزرگِ قبیله‌ای جانم فدایِ تو، تو عزیزِ عقیله‌ای حالا که مادرِ دو شهید است خواهرت گردیده رو سپید دگر پیش مادرت رخصت اگر دهی نگذارم در این دیار کم گردد ای عزیز دلم مویی از سرت با نجمه یادِ ناله‌ی لیلا کنیم ما فرزندهایِ ما همه قربانِ اکبرت اذنِ جهاد گر بدهی ای امیرِ عشق طوفان به‌پا کنم چو علمدارِ لشکرت با گوشه‌ای ز چادرِ خود پاک می‌کنم هر قطره‌ای که می‌چکد از دیده‌ی ترت کمتر نیَم به جان تو از مادرِ وهب شمشیر می‌کشم دمِ خیمه برابرت پروانه‌زاده ترس ندارد ز سوختن جاری بُود میانِ رگم خون مادرت امروز من به روی تو این غم نیاورم فردا تو هم سراغ نگیری ز دخترت بر مشامم می‌رسد هر لحظه بوی کربلا در دلم ترسم بماند آرزوی کربلا تشنه‌ی آب فراتم ای اجل مهلت بده تا بگیرم در بغل قبر شهید کربلا