شب و خورشید و آشیانه ی من

متن مداحی

شب و خورشید و آشیانه ی من نورباران شده است خانه ی من طَبَقِ نور شد در این دل شب پاسخ گریه ی شبانه ی من بوی بابا رسد مرا به مشام ابتا مرحبا! سلام، سلام مصحفِ روی دست من سر تو است هیفده آیه نقش منظر تو است زخم های سر بریده ی تو شاهد زخم های پیکر تو است در رگ حنجر تو دیده شده که سرت از قفا بریده شده تو نبودی فراق آبم کرد عمه بیدار ماند و خوابم کرد صوت قرآن تو دلم را برد لب خشکیده ات کبابم کرد ای علی بر لب تو بوسه زده چوبِ کی برلب تو بوسه زده تا به رویت فتاد چشم ترم پاره شد مثل حنجرت جگرم خواستم پا نهی به دیده ی من پس چرا با سر آمدی به برم دامن دخت داغدیده ی تو گشت جای سر بریده ی تو طفل قامت خمیده دیده کسی مثل من داغدیده، دیده کسی بر روی دست دختر کوچک سر از تن بریده دیده کسی من نگویم به من تبسّم کن با نگاهت کمی تکلّم کن ماهِ در خاک و خون کشیده ی من گل سرخ به تیغﹾ، چیده ی من کاش جای سَر بریده ی تو بود اینجا سَر بُریده ی من نیزه بر صورتِ تو چنگ زده کی به پیشانی تو سنگ زده؟ کودک وحی کی حقیر شود طفل آزاده چون اسیر شود از تو می پرسم ای پدر! دیدی دختر چارساله پیر شود؟ قامت خم گواه صبر من است گوشه ی این خرابه قبر من است حیف از این لب و دهن باشد که بر او چوب بوسه زن باشد دوست دارم که وقت جان دادن صورتت روی قلب من باشد اشک تو جاری از دو عین من است بوسه ی من شهادتین من است شامیان گریه ی مرا دیدند همگی کف زدند و خندیدند من گل نوشکفته ای بودم همه با تازیانه ام چیدند تازیانه گریست بر بدنم بدنم گشت رنگ پیرهنم هر کجا از تو نام می بردم از عدو تازیانه می خوردم وعده ی ما خرابه بود ولی کاش در قتلگاه می مردم به خدا شامیان بدند، بدند تو نبودی مرا زدند، زدند شامیان بی مروت و پستند ده نفر را به ریسمان بستند همه را با شتاب می بردند سوی بزم شراب می بردند من که کوچک تر از همه بودم راه با دست بسته پیمودم نفسم در شماره می افتاد در وجودم شراره می افتاد بار ها بین ره زمین خوردم عمه ام گر نبود می مُردم تا به من خصم حمله ور می شد عمّه می آمد و سپر می شد بس که عمّه مدافع همه شد پای تا سر شبیه فاطمه شد من که جدم علی به وقت نماز داد انگشتری به اهل نیاز مادرم فاطمه سه لیل و نهار نان و افطار خویش کرد ایثار من خود آن گوشوار میدادم در به ان نابکار می دادم پس بگو تازیانه کم بزنند دخترم دخترانه ام بزنند ***