ماجرا این است کم کم کمیّت بالا گرفت

متن مداحی

ماجرا این است کم کم کمیّت بالا گرفت جای ارزش‌های ما را عرضه‌ی کالا گرفت احترامِ یا علی در ذهن بازوها شکست دستِ مردی خسته شد پای ترازوها شکست فرق مولای عدالت بار دیگر چاک خورد خطبه‌های آتشین متروک ماند و خاک خورد با کدامین سِحر از دل‌ها محبّت غیب شد؟ ناجوان مردی هنر، مرادنگی‌ها عیب شد اندک اندک قلب‌ها با زر پرستی خو گرفت در هوای سیم و زر گندید و کم‌کم بو گرفت غالبا قومی که از جان زر پرستی می‌کنند زمره‌ی بی‌چارگان را سرپرستی می‌کنند سرپرستِ زر پرست و زر پرستِ سرپرست لنگیِ این قافله تا صبحگاهِ محشر است از همان آغاز دستِ کج‌روی‌ها پا گرفت روحِ تاجرپیشگی در کالبد‌ها جا گرفت چهار تکبیر رسا بر روحِ مردی خوانده شد طفلِ بیداری به مکر و فوت و فن خوابانده شد ماجرا این است مُردار تفرعُن زنده شد شاخه‌های ظاهراً خشکیده از بُن زنده شد من زِ پا افتادنِ گلخانه‌ها را دیدم بالِ سوزن‌ خورده‌ی پروانه‌ها را دیدم انفجار لحظه‌ها، افتادنِ آواز اوج بر عصب‌های رها، پیچیدنِ شلاقِ موج در نخاعِ بادها، ترکش فراوان دیدم گردشِ تابوت‌ها را در خیابان دیدم ماجرا این است آری ماجرا تکراری است زخم ما کهنه است اما زخم کهنه کاری است از شما می‌پرسم آن شور اهورایی چه شد؟ شوق معراج و خیالِ عرش‌پِیمایی چه شد؟ هان کدامین فتنه دکّان وفا را تخته کرد؟ در رگِ ایمانِ ما خونِ صفا را لخته کرد هان چه آمد بر سر شفافیِ آیینه‌ها؟ از چه ویران شد ضمیر صافیِ آیینه‌ها؟ شور و غوغای قیامت در نهانِ ما چه شد؟ ای عزیزان رستخیز ناگهانِ ما چه شد؟ جانِ تاریکِ من اینک مثل دریا روشن است صبحگون است تابش خوشیدِ مولا روشن است طُرفه خورشیدی که غرق شور و نورم می‌کند زیر نور ارغوانی‌ها مرورم می‌کند اینک از اعجاز او آیینه‌ی من صیقلی‌ست طالع از آفاقِ جانم آفتاب ای آفتابِ علی‌ست یا علی می‌تابد و عالم منوّر می‌شود ذهنِ دریا غرق در گل‌های معطّر می‌شود چشمِ هستی، آب‌ها را جز علی مولا ندید جز علی مولا برای نسل دریاها ندید کهکشانِ نام او پهلو به مطلق می‌زند تا ابد در سینه‌ها کوسِ اَنا الحق می‌زند تیغِ یادش ریشه‌ی اندوه و غم را می‌زند آفتابِ هستی‌اش چشم عدم را می‌زند اینک این قلب من و ذکر رسای یا علی غرّش بی‌وقفه‌ی امواج در دریا، علی موج‌ها را ذکرِ حق این سو آن سو می‌کِشد پیرِ دریا کف به لب آورده یا هو می‌کِشد ناگهان شعله‌های روحم ارغوانی می‌شود جنگل انبوه دریاها خزانی می‌شود کلبه‌ی شاد دلم ناگاه می‌گردد خراب باز ضربت می‌خورد مولای دریا از سراب