من که زِ آغاز عمر بی تو نکردم سفر

متن مداحی

من که زِ آغاز عمر بی‌ تو نکردم سفر خیز و نگه کن ببین با که سفر می‌کنم کفنی داشت زِ خاک و کفنی داشت زِ خون تا نگویند حسین ابن علی بی‌کفن است سخت است که تکیه‌گاه عالَم باشی، یک نیزه شکسته تکیه داد و زِ جایش بلند شد دردش گرفته بود، صدایش بلند شد فرموده زنده‌ام به کجا حمله می‌کنید نامردها به خیمه‌ چرا حمله می‌کنید راه فرار از حرم آن روز بسته شد با چوبِ نیزه پهلوی زن‌ها شکسته شد حسین، حسین، حسین، حسین من زینبِ صبورِ تو بودم ولی حسین هنگام قتل صبر تو، صبرم تمام شد ای احترام‌واجبِ زینب، دم غروب عریانی شدی‌ و جسم تو بی‌احترام مانده حسین جان کارم کجا کشیده که پرده‌نشینِ شب با شمر بددهن سرِ تو هم‌کلام شد تو رو دیدم رو نیزه، سرِ نیزه تو بودی تو رو دیدم به صحرا، شکسته پس تو بودی تو رو دیدم به مَحمل، شکسته‌سر تو بودی از آبرو نریختنش مطمئن شدم رسوایمان نکرده بود، رسوا نمی‌کند خیلی بَدم ولی یقه‌‌ام را بیا نگیر با بی‌نوا، کریم که دعوا نمی‌کند بار من را می‌خری یا تا سَحر گریه کنم من خودم می‌دانم این باری که دارم، بار نیست هدف از گریه، خنده‌ی زهراست بی‌خیال ثواب عقبی باش علف هرز هم اگر هستی در زمین حسین زهرا باش زیر خنجر به فکر ما بوده، ما به فکر گناه، ما را باش راستی دختر که آن کوچه است کتک سیر خورده‌ام بابا یارا نگاه را شناخت، شب غمم برای نوکریِ خود شب‌ها تو مفتخر نما، شب‌ها تو مفتخر نما ای گلِ وفا حسین معدن سخاء حسین می‌کُشیم برای حسین