هوا گرم است و تب دار است

متن مداحی

هوا گرم است و تب دار است، در گرمای ظهر روز عاشورا، حرم غوغا، عطش بالا و پژمرده است گلها، بعد اخبارِ شهادت نامه یِ اکبر، گل لیلا دلیران یک به یک در خاک و خون خفتند از اصحاب، نشسته گَرد غم بر صورت مهتاب، گوش و هوش خود داده است بر ارباب، حرم غوغا، حرم بی تاب، ز ابر دامن یک خیمه بیرون زد، یکی خورشید بی همتا، به سر عمامه ی سبز امام مجتبی دارد، چه رویی دلربا دارد و با عزمی چو عزم باب خود آهنگ اذن جنگ، از خون خدا دارد، حیا دارد، چقدر این نوجوان در حنجرِ تشنه، صدایی آشنا دارد، صدای صولت حیدر، صدای عصمت مادر، صدای غربت بابای خود در کربلا دارد، به دستی تیغ برّانی که با آن مجتبی برج جمل پی کرد و، بر کتفش سپر، در دست دیگر نامه دیگر نه، رضایت نامه را دارد به زیر افکند سر را، در بر مولا، بنای جانگدازش، می برد هوش از سر مولا، که ای جانم به قربانت، عمو دستم به دامانت، تویی کز نوجوانی بهر قاسم راهبر بودی نه رهبر، تاج سر بودی، عمو بودی، پدر بودی، پس از بابا تو بودی من نفهمیدم یتیمی را و غربت را، اگر با اکبرت فرقی ندارم، پس چرا او رفت و من ماندم، چو در پیش تو از اکبر عقب ماندم، به خیمه باز گشتم، نامه ی بابای خود خواندم، تو دیشب وعده دادی بر سرم، آنگه کشیدی دست خود دست محبت را عمو تا دست خط رهبر بی یار خود را دید، تمام نامه را بویید به چشم خود نهاد آن نامه را و اشک می بارید، به لبهای ترک دار از عطش نام امام خویش را بوسید، به آه آتشینش خواهر خود را مشوّش کرد، چندین بار در حال وداع با برادر زاده اش غش کرد حسن عازم به میدان شد، و قرص روی ماه ماه روی مجتبی از نیمه پنهان شد، به لشگر زد تمام دشت در حیرت، که این طفل دلاور کیست، یقیناً این سوار خردسال از نسل حیدر هست و حیدر نیست، بماند جنگ و جولانش، بماند رعد لبهای رجز خوانش، یتیمی بر زمین افتاد، ز عرش زین نگین افتاد، به هر ضربه زعباس دلاور نعره تکبیر می آمد، به گوش حضرت قاسم، بنازم بر بنی هاشم یتیمی بر زمین افتاد، ز عرش زین نگین افتاد به روی خاک تا افتاد، ناگه کاکش در دست نامردی لعین افتاد، عمو باز شکاری شد، ز دور قاسمش دشمن فراری شد، به زیر پای مرکب ها گل زهرا چو پرپر شد، هوا کربلا از بوی گل یاس بهاری شد به روی صورتش مانده است، جای نعل مرکب ها غبار دور و بر خوابید، عمو می دید قاسم می کِشد پا بر زمین، شکسته استخوان هایش، به پیش چشم بابایش