وقتی که نان فقر را دندان گرفتم

متن مداحی

وقتی که نان فقر را دندان گرفتم از دست او بوسه به جای نان گرفتم گفتند کفر است و نخواهد شد ولی من حاجات را از این خداوندان گرفتم هر چند رعیت زاده ام اما زرنگم با گریه هایم مزد از سلطان گرفتم با ابروی بُرنده اش خون مرا ریخت با خون پامالش حنابندان گرفتم وقتی زلیخا کور شد می گفت یوسف دیدی چگونه از خودم تاوان گرفتم تنها برای صاحب خود پارس میکرد درس بزرگی از سگ دربان گرفتم میخواستم بازار یارم گرم باشد اما کنار حجره اش دکان گرفتم دردم فراقش است و درمانم وصالش از اربعینش درد بی درمان گرفتم نگذاشت پشتم تا شود چون تا شدم من سینی چای روضه و قندان گرفتم قربانی ام اما ده ذی الحجه ام را از اشتیاقم سوم شعبان گرفتم فورا سر قاری قران یادم افتاد وقتی شب احیا سرم قرآن گرفتم ***